Genezing en bevrijding

Geplaatst op zaterdag 05 februari 2005 @ 12:48

Efeze 6:10-13. "Voorts, weest krachtig in de Here en in de sterkte Zijner macht. Doet de wapenrusting Gods aan, om te kunnen standhouden tegen de verleidingen des duivels; want wij hebben niet te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers dezer duisternis, tegen de  boze geesten in de hemelse gewesten. Neemt daarom de wapenrusting Gods, om weerstand te kunnen bieden in de boze dag en om, uw taak geheel vervuld hebbende, stand te houden."

   Wij zijn in strijd gewikkeld - geen bepaald aangename constatering, niet waar?

  Het woord 'strijd' roept in mij oorlogsherinneringen wakker. En daarvan krijgen wij iedere dag al genoeg thuisbezorgd. Of ik denk aan terreuraanslagen, waarbij keer op keer mensen op gruwelijke wijze om het leven worden gebracht. Zulke strijders Gods zijn  wij niet. Dit soort strijd druist in tegen alle uitspraken van het Nieuwe Testament en is lijnrecht in strijd met de houding van Jezus, Die van ons wil dat wij zelfs onze vijanden lief hebben. Overigens klopt het dat iemand constant tegen ons voert. Van het moment af dat wij ons leven aan Jezus Christus hebben overgegeven, zijn wij aan het machtsgebied van de duivel ontrukt. Nu vertegenwoordigen wij het Koningkrijk van God en is het onze taak de invloed van God in deze nog altijd door de satan beheerste wereld te vergroten. Van onze kant gaat dat zonder geweld; wij zijn tot liefdebetoon geroepen. Maar van de andere kant uit worden wij met stiekeme methodes bestreden, opdat het ons maar niet gelukken zal mensen ertoe te brengen eveneens hun leven onder heilrijke heerschappij van Jezus te plaatsen.

  Als hier dus van strijd sprake is, dan gaat het om een verdedigingsstrijd tot onze eigen bescherming, opdat de liefdevolle invloed van God in onze wereld kan worden verbreid. Overigens ligt ons ook de verdedigingsoorlog eigenlijk niet zo bijzonder goed. Wij zijn veel eerder geneigd tot vieren dan tot strijden. Veel woorden in onze taal brengen dat al tot uiting: wij vieren Avondmaal, wij vieren Kerst, wij vieren verjaardagen enz....

  In het Oude Testament vinden wij toch ook een groot aantal door God Zelf voorgeschreven feestdagen. En die feestdagen staan ook heden nog vermeld in de joodse kalender. Te denken valt aan Jom Kippur, de Grote verzoendag. Overigens is het de enige in de Bijbel vermelde vastendag. Jom Kipper is een dag om over de eigen misstappen en vergrijpen na te denken. Joden bidden op die dag om vergeving van zonden tussen mensen en God en berouwen zondig en laakbaar gedrag in het intermenselijk verkeer. Hij wordt gekenmerkt door lange bidstonden en een 25-urige vasten. Gedurende die tijd komt het land tot absolute stilstand. Alle openbare gelegenheden van ontspanning en vermaak zijn gesloten; radio- en televisie-uitzendingen, inclusief die van de nieuwsdienst, vinden niet plaats. Ten grondslag aan de door God in het Oude Testament verordende feestdagen lag altijd de herinnering aan de grote daden Gods en aan Zijn goedertierenheid - een zich bezinnen op wie God is.

  In het Nieuwe Testament wordt verbazend weinig over feesten en vieren gesproken. Het woordje 'vieren' ben ik zelfs niet tegengekomen. Dat wil overigens niet zeggen dat de christenen treurige mensen waren. Zij hadden alle reden om blij te zijn - en hun grootste blijdschap bestond ongetwijfeld daarin dat Jezus was opgestaan en leeft. De woorden 'verblijden' en 'blijdschap' komen dan ook in het Nieuwe Testament zeer vaak voor. En hier wil ik graag weer op onze openingstekst uit de Bijbel terugkomen. Die blijdschap in onze Heer en de vreugde aan onze broeders en zusters in de Heer wil de satan ons maar al te graag ontroven. Hier zijn wij gewikkeld in een verdedigingsstrijd waarin wij ons dienen te beschermen tegen zulke pogingen om ons van onze blijdschap in de Heer en vreugde aan onze broeders te beroven.

  Ik had mijn gedachten vandaag eigenlijk willen plaatsen onder het opschrift 'vieren of strijden?'. Maar ik heb gemerkt dat wij over dit alternatief eigenlijk helemaal niet beschikken. Wij bevinden ons constant in het schootsveld van de duivel, die ons niet met rust laat, die er geen vakantie op nahoudt en zich zelfs geen nachtrust gunt. Hij is er onafgebroken op uit ons de blijdschap in onze Heer te ontnemen. Ononderbroken strijd dus. Maar het gaat om een strijd die ons niet moeite en verdriet wil bezrgen, maar die ons de blijdschap wil doen behouden. En dan is ons toch geen strijd te zwaar. Paulus gebruikt nu een voorbeeld waarmee hij onze vraag beantwoordt: