Filipenzen 1:21.
In de tijd van de eerste gemeente was er iemand die van zichzelf berweerde: Christus is mijn leven! Wie zou willen weten hoe en op welke manier het leven van Jezus door deze man tot uitdrukking kwam, moet de brief van Paulus aan de Filipenzen maar eens lezen.
Toen Paulus deze brief schreef, was hij niet op zendingsreis om de mensen het reddende evangelie te verkondigen. Hij was ook niet bij een gemeente op bezoek om christenen in hun geloof te versterken. Nee! Toen Paulus de brief aan de gemeente te Filipi schreef, was hij geen vrij man, maar een gevangene van de Romeinse overheersers. Daarom liet hij de mensen aan wie hij schreef weten: 'Ik wil, dat gij weet, broeders, dat hetgeen mij wedervaren is veeleer tot bevordering van de evangelieprediking heeft gestrekt. Daardoor toch is aan het gehele hof en aan al de overigen duidelijk geworden, dat ik in de gevangenschap ben om 'Christus wil.'
Wie toenertijd in de gevangenis zat, had heel wat te verduren. De cellen waren koud en de opzichters niet bepaald fijngevoelig. Ook mogen we ervan uitgaan dat de apostel op die plaats niet echt geacht werd. Hij kon zich niet vrij bewegen en was overgeleverd aan de willekeur van zijn bewakers.
De dienstknecht van Christus droeg boeien om Jezus wil, niet vanwege zijn persoonlijke schuld. Maar terwijl hij dat alles moest verdragen, kwam er geen klacht over zijn lippen. In zijn brief kunnen we ook geen gelatenheid bespeuren. Hij dwong geen medelijden af, noch zocht hij medeleven. Hij worstelde ook niet met de vraag: Heer, waarom moet ik dit lijden verduren? Ik ben toch Uw dienstknecht! Zou ik in vrijheid niet veel nuttiger kunnen zijn en U niet veel beter kunnen dienen? In plaats daarvan schreef hij: 'Want ik weet, dat dit mij tot behoud zal strekken door uw gebed en de bijstand des Geestes van Jezus Christus naar mijn vurig verlangen en hopen, dat ik in geen enkel opzicht beschaamd zal staan, maar dat met alle vrijmoedigheid, zoals steeds, ook nu Christus zal worden grootgemaakt in mijn lichaam, hetzij door mijn leven, hetzij door mijn dood. Want het leven is mij Christus!'
Als Christus ons leven is, dan kunnen we alleen maar winnen! Alles zal ertoe bijdragen dat we inzien hoe sterk het leven is dat God ons in Zijn Zoon heeft gegeven. Hoe dat leven van Christus ons bereikt, verklaarde Paulus in zijn brief met de volgende woorden: 'Want ik weet, dat dit mij tot behoud zal strekken door uw gebed en de bijstand des Geestes van Jezus Christus!'
Wat een geweldig en niet te bevatten feit: Christus, de gekruisigde, opgestane en verheerlijkte Heer kan altijd bij je zijn. Hij omgeeft je niet alleen van alle kanten, de Geest van Jezus Christus woont zelfs in je hart. Het is een geweldige waarheid dat je Heiland en Redder, terwijl Hij aan de rechterhand van de Vader zit om je daar te vetegenwoordigen en voor je op de bres te staan, tegelijkertijd ook in je woont.
Daarom kun je ook zeggen: Christus is mijn leven!
Paulus roemde niet in zijn belastbaarheid. Het was ook niet zijn bereidheid tot lijden en zijn overgave waarop hij de nadruk legde, of die hij naar voren bracht. Nee! Hij rekende met de bijstand van de Geest van Jezus Christus! De dienstknecht van Christus wist dat zijn Heer hem overal en op elke plaats kon bereiken, zoals de lucht die om hem heen was, die hij inademde en die voor zijn gevangenschap niet terugweek. Daarom kon Paulus de gelovigen zelfs bemoedigen: 'Verblijdt u in de Here te allen tijde! Wederom zal ik zeggen: Verblijdt u!'
De Geest van Christus kent geen muren! Voor Hem blijft geen gevangeniscel gesloten. Christus, de opgestane, dringt door elke hindernis heen en bereikt ons op elke plaats. Zo komt de genade van God bij ons, waar we ook maar mogen zijn! Mischien zit je vandaag niet in de gavangenis. Maar toch zijn er dagen dat je je opgesloten voelt en geen bewegingsvrijheid hebt. Daarvoor had de psalmist het toen hij zei: 'Want Gij hebt ons getoetst, o God, ons gelouterd, gelijk men zilver loutert; Gij hebt ons in het net gebracht, banden gelegd om onze heupen; Gij deedt mensen over ons hoofd rijden, wij zijn door vuur en door water gegaan; Maar dan getuigt hij: 'maar Gij voerdet ons uit in overvloed.'
We kennen en beleven allemaal 'het gevangenisgevoel!' Maar tegelijkertijd hebben wij, gelovigen in Christus, een unieke kans. We kunnen leven door Christus! Hij bereikt ons door de rijke toestroom van Zijn Geest. Zonder deze leven gevende verzorging zouden we in onze 'gevangenis' vroeg of laat wanhopig worden en zelfs beschadigd raken.
Jezus, de Opgestanen beperkte er Zich echter niet alleen toe Paulus op te richten en te bemoedigen; de hulp van Zijn Geest bewerkte veel meer: Paulus bad voor de gelovigen en was begaan met hun welbevinden. Daarom kon hij de gelovigen in Filipi schrijven: 'Ik dank mijn God zo dikwijls ik uwer gedenk; immers, in al mijn gebeden bid ik telkens voor u allen met blijdschap.'
De Heilige Geest bewerkte in Paulus dat hij voor het welzijn van andere mensen bad. Terwijl Paulus aan de gelovigen in Filipi dacht, stroomde zijn hart over van dankbaarheid. Zo gezien was hij zeker niet eenzaam. Hij voelde zich niet alleen gelaten. Hij had de gelovigen in zijn hart gesloten en hij was nauw met hen verbonden. De voorbede van deze dienstknecht van Christus drong door alle gevangenismuren heen! Ze bereikte de troon van de Allerhoogste en bleef daar niet ongehoord! Aan de andere kant baden de gelovigen ook voor Paulus, wat hem weer ten goede kwam en hem sterkte.
De Heilige Geest bewerkte in Paulus ook een bijzondere visie, terwijl hij aan de gelovigen dacht. Hij werd met grote dankbaarheid en zekerheid vervuld! Daarom schreef hij: 'Hiervan toch ben ik ten volle overtuigd, dat hij, Die in u een goed werk is begonnen, dit ten einde toe zal voortzetten, tot de dag van Jezus Christus. Zo van u allen te denken spreekt voor mij dan ook vanzelf, omdat ik u op het hart draag, daar gij allen, zowel bij mijn gevangenschap als bij mijn verdediging en bevestiging van het evangelie, deelgenoten zijt van de mij verleende ganade. God toch is mijn getuige, hoezeer ik met de ontferming van Christus Jezus naar u allen verlang.'
Door de standvastigheid en de moed van de apostel om te getuigen werden vele gelovigen bemoedigd. Daarom schreef Paulus: 'Ik wil, dat gij weet, broeder, dat hetgeen mij wedervaren is veeleer tot bevordering van de evangelieprediking heeft gestrekt. Daardoor toch is aan het gehele hof en aan al de overheden duidelijk geworden, dat ik in gevangenschap ben om Christus wil, en het merendeel der broeders in de Here heeft door mijn gevangenschap vertrouwen gekregen om met des te meer moed onbevreesd het woord Gods te spreken.'
Maar daarna zei hij: 'Sommigen prediken de Christus wel uit nijd en twist, maar anderen doen het met goede bedoeling. Dezen verkondigen de Christus uit liefde, daar zij weten, dat ik tot verdediging van het evangelie gesteld ben, maar genen uit eigenbelang, met de onzuivere bedoeling, mij de gevangenschap zwaar te maken.'
Kunnen we gelovigen wat we hier lezen? Is het mogelijk Christus uit eigen belang te verkondigen? Maar wat zei de apostel, nadat hij tot dit inzicht was gekomen? Hij schreef: 'Wat doet het ertoe? In elk geval, hetzij met een bijoogmerk, hetzij in oprechtheid, wordt Christus verkondigd; en daarin verblijd ik mij, en zal ik mij ook verblijden.'
Ook hier wordt duidelijk wat het leven van Jezus in Paulus bewerkte, hij werd ruimhartig! Tegelijkertijd zien we in hoe verkeerd onze motieven kunnen zijn, zelfs terwijl we Gods woord verkondigen. Als we dat doen, moeten we het alleen maar doen met de bedoeling om Christus te verheerlijken, niet om onszelf groot te maken. Beiden tegelijk doen is niet mogelijk! Ook moeten we niet met anderen gelovigen concurreren!
Als we dus horen dat het evangelie van God wordt verkondigd, mogen we er ons over verheugen.
Moge God, de Vader op iedere plaats mensen opwekken die van Zijn wonderbaar evangelie getuigen en het bekend maken. Daar willen we graag blij mee zijn! Daarbij is het niet onze taak om de motieven en beweegredenen van de mensen die Gods woord verkondigen te onderzoeken. Dat is aan Hem in wiens Naam ze bezig zijn! Christus wil je leven zijn! Reken daarom op de bijstand van de Geest van Christus. Hij kan ook door jouw 'gevangenismuren' heendringen, opdat je in Hem je vreugde vindt, altijd! En als andere mensen je verdriet doen, dan zal de Opgestane, als je naar Hem toegaat, ervoor zorgen dat ook dat je tot heil en redding zal dienen. Je zult kunnen bidden voor mensen die God op je hart legt en daarbij grote vreugde en vertrouwen ervaren! Dat alles is mogelijk, omdat Christus je leven is! Filipenzen 1;3;4; Psalm 66: 10 t/m 12.
'Ik heb de goede strijd gestreden, ik heb mijn loop ten einde gebracht, ik hebhet geloof behouden' 2 Timotheüs 4:7.
Paulus was aan het einde van zijn leven gekomen en keek terug. Wat was voor hem op dat moment belangrijk? De laatste brief die de apostel aan zijn jonge medestrijder Timotheüs schreef, gunt ons een blik in zijn hart en geeft ons inzicht in zijn gedachten en gevoelens. Wat wilde hij bij zijn trouwe reisgenoot in herinnering brengen? Wat vond Paulus belangrijk en de moeite van het vertellen waard? Herinnerde hij timotheüs mischien aan grote gebeurtenissen in zijn leven en aan wat hij als apostel van Jezus Christus allemaal had gepresteerd? Noemde hij mischien de vele mensen die door zijn verkondiging tot geloof gekomen waren? Nee! Paulus geeft Timotheüs niet het gevoel dat hij in zijn leven iets speciaals of buitengewoons heeft gepresteerd. Hij had het in zijn brief aan Timotheüs niet over het lijden en de ontberingen die hij in zijn leven had moeten ondergaan. In plaats daarvan schreef hij aan zijn jonge medestrijder: 'Ik heb het geloof behouden!' Wie van ons zou niet graag in de voetsporen van Paulus treden? En wie zou niet graag vruchten laten zien? Maar denken we daarbij ook aan al het moeilijke dat hij had meegemaakt, en aan de last die op zijn schouders rustte? Toen men in Corinthe verachtelijk over hem praatte, schreef hij: Dienaren van Christus zijn zij? (ik spreek tegen mijn verstand in) ik nog meer: in moeiten veel vaker, in slagen maar al te zeer, in doodsgevaren menigmaal. Van de Joden heb ik vijfmaal de veertig-min-een-slagen ontvangen, driemaal ben ik met de roede gegeseld, eens ben ik gestenigd, driemaal heb ik schipbreuk geleden, een etmaal heb ik doorgebracht in volle zee; telkens op reis, in gevaar door rivieren, in gevaar door rovers, in gevaar door volksgenoten, in gevaar door heidenen, in gevaar in de stad, in gevaar in de woestijn, in gevaar op zee, in gevaar onder valse broeders; in moeite en inspanning, tal van nachten zonder slaap, in honger en dorst, tal van dagen zonder eten, in koude en naaktheid; en dan, afgezien van de dingen, die er verder nog zijn, mijn dagelijkse beslommering, de zorg voor al de gemeenten.
In zijn brief aan Timotheüs probeerde Paulus niet om de situatie waarin hij zich bevond mooier voor te stellen dan ze was. Hij probeerde ook niet zijn eigen zwakheid en gebrek te verbergen. In plaats daarvan verzocht hij zijn jonge medewerker om, als hij bij hem kwam, zijn mantel mee te brengen. Daaruit kunnen we concluderen dat de apostel in zijn gevangeniscel kou leed.
En Paulus was tegen die tijd eenzaam geworden. Alleen Lucas was nog bij hem. Door Alexander, de koperslager, was hem veel kwaad aangedaan. Bij zijn eerste verhoor voor de Romeinse rechtbank moest hij zich verantwoorden. Hij was daar helemaal alleen! Geen van zijn medestrijders was bij hem in de buurt, niemand stond hem bij. Daar schreef hij over: 'Bij mijn eerste verdediging heeft niemand mij bijgestaan, maar allen hebben mij in de steek gelaten (het worde hun niet toegerekend).'
In zijn laatste brief kon Paulus niet over grote successen en geweldige overwinningen schrijven. Hij vertelde wel dat Demas, een medewerker, hem had verlaten en de wereld had lief gekregen. Een andere reisgenoot, Trofimus, moest hij in Milete ziek achterlaten. Verder lezen we: 'Dit weet gij, dat allen in Asia zich van mij hebben afgekeerd.'
De heilige Geest geeft ons niet de indruk dat alles in het leven van Paulus als vanzelf ging. In tegendeel: wat had de Heer tegen zijn discipel Ananias, destijds in Damascus, over het leven en de dienst van deze man gezegd? 'Ga, want deze is Mij een uitverkoren werktuig om mijn naam te brengen voor heidenen en koningen en de kinderen Israëls; want Ik zal hem tonen, hoeveel hij lijden moet ter wille van mijn naam.'
Paulus was een uitverkoren instrument voor de genade en de barmhartigheid van God! In zijn hart had de Heilige Geest een kostbare naam gegraveerd, de naam van Jezus Christus. Het was de Zoon van God die het leven van de apostel vormde en vervulde, het bestemming gaf en buitengewoon waardevol maakte. Alles waardoor de apostel ver boven iedereen uitsteekt is alleen maar toe te schrijven aan Jezus, zijn Heer en Redder, want Hij is zijn leven geweest. Paulus stond bij Christus in de schuld, hij was de ontvangende partij, hij was een deelgenoot van Jezus Christus! En omdat hij zich van dit feit bewust was, schreef hij aan de Corinthiërs: 'En wat hebt gij, dat gij niet ontvangen hebt, wat beroemt gij u, alsof gij het niet ontvangen had?' En: 'Wie roemt, roeme in de Here!'
Wat was kenmerkend voor het leven van de apostel Paulus? Waarin wilde hij voor ons allemaal een voorbeeld zijn? Tegen Timotheüs zei hij: 'Want ik weet, op wie ik mijn vertrouwenheb gevestigd, en ik ben ervan overtuigd dat Hij bij machte is, hetgeen Hij mij toevertrouwd heeft, te bewaren tot die dag. Neem tot voorbeeld de gezonde woorden, die gij van mij gehoord hebt, in het geloof en de liefde, die in Christus Jezus is. Bewaar door de Heilige Geest, die in ons woont, het goede, dat u is toevertrouwd.'
Paulus vertrouwde de Gekruisigde, opgestane en verheelijkte Heer! God hadhem de boven alles uitstijgende grootheid, het unieke van Jezus geopenbaard. Dat was voor de apostel het kostbare, toevertrouwde goed. En zo streed hij de goede strijd van het geloof. Dag aan dag streefde hij ernaar in de tegenwoordigheid van zijn geliefde Heer en Meester te leven, wilde hij Hem behagen. Hij wilde de heilzame woorden van God ontvangen, in zich op te nemen en in zijn hart laten leven om zo Christus beter te leren kennen en om nog meer van Hem te kunnen ontvangen.
Aan het eind van zijn leven was Paulus een gevangene van de Romeinse overheersers. Hij werd verhoord en bevond zich in doodsgevaar. Gelijktijdig leed hij onder de vele ontberingen. Ook voelde hij zich eenzaam. Uit angst om ook vervolgd en mischien gedood te worden, hadden vele van zijn kameraden zich van hem afgewend. In Klein Azië waren zelfs negatieve berichten over hem verspreid, waardoor de gelovigen zich van Paulus hadden afgewend.
Maar de Heer was hem trouw gebleven! Hij had hem geen ogenblik alleen gelaten! Daarom schreef de apostel: '... doch de Here heeft mij ter zijde gestaanen kracht gegeven,... en ik ben uit de muil van de leeuw verlost. De Here zal mij verlossen van al het kwade en mij behouden in zijn hemels Konigkrijk brengen. Hem zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid! Amen.'
Wil jij graag aan het eind van de dag of misschien zelfs aan het eind van je leven over iets groots kunnen vertellen? Dan zou je moeten kunnen zeggen: 'Maar de Here heeft mij ter zijde gestaan! Hij heeft mij kracht gegeven! Zo ben ik uit de muil van de leeuw verlost! De Here zal mij verlossen van al het kwade en behouden in zijn hemels Koningkrijk brengen! Hem zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid! Maar de mensen die me kwaad hebben gedaan, die me teleurgesteld hebben en alleen gelaten, die wil ik om Jezus wil vergeven. Het worde hen niet toegerekend!'
Paulus schreef aan Timotheüs: 'Ik heb de goede strijd gestreden, ik heb mijn loop ten einde gebracht, ik heb het geloof behouden; voorts ligt voor mijgereed de krans der rechtvaardigheid, welke te dien dage de Here, de rechtvaardige rechter, mij zal geven, doch niet alleen mij maar ook allen, die zijn verschijning hebben liefgehad.'
Misschien heb je tot nu toe gedacht dat de kroon der gerechtigheid slechts voor weinigen is weggelegd, misschien voor de mensen die in hun leven iets geweldigs hebben gepresteerd. Nee! God, de Vader, de rechtvaardige rechter, heeft de kroon der gerechtigheid klaarliggen voor allen, die zijn verschijning hebben liefgehad! Hij zal aan allen die aan het eind van hun leven kunnen zeggen: 'Ik heb het geloof behouden!' De kroon geven.
Houd je vandaag aan Jezus vast! Blijf aan Zijn zijde! Vertrouw Hem ieder uur van deze dag! Het zal je redden uit de muil van de leeuw en je van al het kwade verlossen! En als je door anderen teleurgesteld wordt, trek je dan niet in een hoekje terug.
Blijf ook niet ontmoedigd liggen, als je eens valt, maar sta weer op en wees blij over het verlossingswerk en de nabijheid van Jezus, je Heer en je Redder. Houd van Zijn verschijning en laat Hem de kroon van je gerechtigheid zijn! Strijd de goede strijd en behoud het geloof!
2 Corinthe 11:23 t/m 28; 2 Timotheüs 4:9 t/m 21; 1:15; Handelingen 9:15 t/m 16; 1 Corinte 4:7; 1:31; 2 Timotheüs 1:12 t/m 14.
Inloggen met Hyves 
Inloggen met Facebook 
Inloggen met Google 
Inloggen met Windows Live 
Inloggen met Twitter 
In zijn jonge leven maakte Ds. T.J. Korten een opwekking onder jongeren mee op Urk. Nu is hij predikant in Asperen en heeft hij een passie voor evangelisatie: "Ik verhuisde naar Schiedam, waar 40.000 mensen woonden. Ik zag op zondagmorgen echter geen deurtjes open gaan. Ik werd zeer met nood b… 
Beste lezers,
Wil jij de heerlijkheid van God zien? Wil jij dat je kinderen gered worden? Wil jij dat je familie wordt aangeraakt door Jezus?
Hoe denk je dat dat gaat gebeuren? Doordat een bekende prediker in jouw regio komt spreken? Doordat je naar allerlei grote conferenties en samenkomsten gaat… 
In 2003 was ik in dienst bij een prive-bedrijf dat opdrachten uitvoerde voor het spoor.
Wij vernieuwden rails of moesten nieuwe bovenleidingen aanbrengen, goten aanleggen of electriciteitscabines vernieuwen. Kortom wij deden alles wat noodzakelijk was om het spoor te onderhouden. Het verdiende bes… 
Je hoort het vaak in christelijke media, of onder christenen: er sluiten maar liefst twee kerken per week. Menig dominee haalt het aan in de zondagse preek. Volgens Simon Kadijk klopt dit niet. "Het is niet waar dat er twee kerken per week moeten sluiten."
Kadijk is directeur van Donatus… 
